Όταν η ζωή φέρνει μια τεράστια ανατροπή, όπως ήταν για εμάς η διάγνωση της Όλγας, το μυαλό μπαίνει σε έναν ατελείωτο, εξαντλητικό κύκλο ανάλυσης.
Οι αγωνίες, ο φόβος για το μέλλον και τα αμέτρητα «τι θα γίνει αν» δημιουργούν έναν θόρυβο που δύσκολα σταματάει, ακόμα και όταν προσπαθείς να κοιμηθείς.
Εκείνη την περίοδο αναζητούσα κάτι. Όχι απλώς μια άσκηση, αλλά κάτι τόσο συντριπτικά δύσκολο και απαιτητικό, που δεν θα μου άφηνε κανένα απολύτως περιθώριο να σκεφτώ τίποτα άλλο. Το Ironman έκανε ακριβώς αυτό.
Όταν παλεύεις με το νερό τα χαράματα, όταν τα πόδια σου καίνε μετά από ώρες στη σέλα ή όταν το σώμα σου σε παρακαλάει να σταματήσεις στο τρέξιμο, πρέπει να είσαι 100% παρών. Αν το μυαλό σου ταξιδέψει στις αγωνίες σου, χάνεις τον ρυθμό σου, χάνεις την ανάσα σου.
Η ίδια η σκληρότητα του αθλήματος απαιτεί την απόλυτη προσοχή σου στο «τώρα».
Κάποιος θα μπορούσε να πει, και ίσως δικαιολογημένα, ότι όλο αυτό ήταν απλώς ένας μηχανισμός διαφυγής, μια περίπλοκη δικαιολογία για να τρέξω μακριά από το άγχος της καθημερινότητας και να κλείσω τον διακόπτη.
Αν είμαι απόλυτα ειλικρινής, ίσως στην αρχή να ήταν ακριβώς αυτό. Όμως, μέσα σε αυτή την εξάντληση συνέβη το πραγματικό mindset transformation. Αυτή η «απόδραση» μετατράπηκε στο πιο σκληρό σχολείο.
Δεν με έμαθε τελικά πώς να αποφεύγω τα προβλήματα, αλλά πώς να στέκομαι απέναντί τους και να συνεχίζω, ακόμα κι όταν όλα μέσα μου ουρλιάζουν να τα παρατήσω.
Το να επιλέγεις οικειοθελώς τα εξαιρετικά δύσκολα, σε εκπαιδεύει να διαχειρίζεσαι με ψυχραιμία τα απρόοπτα που δεν επέλεξες ποτέ.
Εσύ ποια διέξοδο χρησιμοποιείς όταν νιώθεις την ανάγκη να «καθαρίσεις» το μυαλό σου από την πίεση;
